این بار می خواهیم در مورد جناب آقای حاج ابولفضل فخرالاسلام معروف به شیخ الاسلام سخن بگوییم که همین لقب ایشان ماجرایی داشت که صدای چند تن از اساتید بزرگ ادبیات را درآورد که ما نمی خواهیم به آن بپردازیم.

ایشان در وزارت کشور شخص شناخته شده ای هستند.چرا که تاکنون کسی هم پای ایشان برای رسیدن به کرسی مجلس کاندیدا نشده است. حرص و ولع ایشان برای رسیدن به صندلی سبز مجلس ظاهرا تمامی هم ندارد.البته ایشان این حرص و آز را تکلیف می داند بر دوششان ، هر چند که ما به ایشان گفتیم:(( که انچه بر دوششان سنگینی می کند تکلیف نیست )).اما ایشان همچنان مصمم هستند که تکلیف است وخدا می داند چه کسی یا کسانی این تکلیف را بر دوش ایشان نهاده اند.کی تکلیف از دوششان بر داشته می شود،معلوم نیست.(خدا به داد بچه های مردم برسد که آقای فخر الاسلام به ایشان تکلیف می داد ند.)

اما آن چه لایق سخن است ، این است که در ابتدای انتخابات آقای فخر الاسلام با همان لبخند ملیحشان از سلامت فضای انتخاباتی و رقابت سالم رقبا سخن می گوید ولی به محض اعلام آرا به یک باره لبخند ملیحشان را در جیب پشت می گذارند و به زمین و زمان گیرمی دهند که آی اونا تقلب کردند واینها متخلف ،وبلا استثنا همه را متهم به بی دینی و لاشخورصفتی می کند.

من نمی دانم ایشان با چه رویی کاندیدای خانواده شهدا را متهم به تقلب در انتخابات می کند.آقای فخر الاسلام بروید خدا را شکر کند،که فقط بنرهایتان پاره شد!!!!!

من در عجب ام که چطور ایشان تنها در نظر سنجی که ایشان شخصاً انجام دادند. اول بودند ولی در پای آرا مردم چهارم شدند.

در حالی که ایشان آراخود را که یک سوم آرا نفرات راه یافته به مجلس است،را پاک می خوانند ومابقی ناپاک هستند.این پاک که آقای فخر الاسلام در هفته نامه شان راه به راه می گوید،معنایش چیست که ما بقیه مردم را به ناپاکی متهم میکند.

آیا ایشان در انتخاب خانواده های شهدا  و مردم زحمت کش شک دارند؟

آیا ایشان در آزادی انتخاب مردم وصلاحیت دستگاه اجرایی شک دارند؟

دوست خوبم آقای فخر الاسلام ،من شما را دعوت به اندیشیدن به نامتان می کنم.پدرتان نام کم کسی را به شما ننهاده اند.باشدکه همه به راه راست هدایت شوند.

((واسلام علی من تبع الهدی))